Solo Ibiza
In de bovenstad (Dalt Vila) opende in 2007 het Museum Puget, dankzij de samenwerking tussen het Spaanse ministerie van Cultuur en de gemeente Eivissa, en vooral dankzij de schenking van Narcís Puget Riquer aan de staat. Door zijn vrijgevigheid krijgen we een breed beeld van de verschillende gezichten die Ibiza in de loop van de 20e eeuw heeft gehad.
Aankomst bij het Museum Puget
Je komt bij het museum via de straat van San Ciriaco. Het ligt op een toplocatie op de toeristische route door Dalt Vila, want hier loopt de meest gebruikte weg naar het plein van de kathedraal, het hoogste punt van Ibiza.
Maar hoe luxe de ligging van het Museum Puget ook is, ze valt in het niet bij de schoonheid van Can Coma, een oud, prachtig gerestaureerd herenhuis dat naar schatting tussen de vijftiende en zestiende eeuw is gebouwd. De gevel oogt misschien wat te modern, maar het interieur is zonder twijfel een van de minst bekende en mooiste plekken die je op Ibiza kunt vinden.
De 20e eeuw in schilderijen
Door de deur kom je op een binnenplaats met daarboven een balkon dat duizend verhalen zou kunnen vertellen. Op de begane grond is de receptie, waar we vroegen of we foto’s mochten maken. Dat mag, zolang de beelden van de werken niet gepubliceerd worden: het is namelijk een privécollectie en valt dus onder het auteursrecht. Er is ook een zaal voor tijdelijke tentoonstellingen en nog wat minder belangrijke ruimtes. Het gebouw heeft een kelder voor het werk van het museum zelf en een bovenverdieping waar de werken hangen.
Om naar die verdieping te gaan, moet je naar buiten en een paar treden op naar het balkon. Hier wonen moet een echte luxe zijn geweest, alleen weggelegd voor de rijkste families.
Binnen valt de bijzondere verlichting in pasteltinten op. De werken van beide kunstenaars hangen apart, al delen vader en zoon in sommige zalen de ruimte.
We beginnen met de collectie van Narcís Puget Viñas. Ik ben niet zo’n liefhebber van schilderkunst, dus bij zo’n tentoonstelling loop ik meestal rustig rond zonder al te veel verwachtingen. Toch trokken de olieverfschilderijen over het leven van toen echt mijn aandacht. Het zijn heel kleurrijke doeken, maar het boeiende is dat ze momenten laten zien die je op het Ibiza van nu nog steeds ziet.
Taferelen van stranden en volksfeesten lijken de tijd te hebben stilgezet. Enkele handschriften maakten het werk compleet.
Als we bij Narcís Puget Viñas komen, verandert het gevoel. Zijn werk legt nog steeds momenten uit het Ibizaanse leven vast, maar deze keer doen de schilderijen denken aan de zwart-witfoto’s die onze grootouders ons lieten zien. Beelden van velden en kerken, van vrouwen in klederdracht, maar met een ongelooflijke explosie van kleur. Een heel andere manier om naar vroeger te kijken, zonder twijfel.
Misschien bestaat het museum nog niet lang genoeg om door veel eilandbewoners bezocht te zijn, en dat vind ik jammer, want ik vond het prachtig, en het zijn niet eens mijn voorouders. Hoe dan ook, en zonder dat het een excuus is: de openingstijden maken het ook niet makkelijk. Ik wilde er een schemaatje van maken, maar jullie moeten het hiermee doen.
Op maandag is het gesloten. Alle andere dagen van het jaar ‘s ochtends van negen tot half twee. ‘s Middags in de zomer van vijf tot acht en in de winter van vier tot zes. Meer informatie, foto’s en een kaart van het Museum Puget