Strand van Aiguas Blancas Ibiza

Het strand ligt aan een stuk kust dat het uitzicht deelt met Cala de San Vicente, en het zand met het strand van Es Figueral. Van dat laatste strand wordt het alleen gescheiden door een rotsachtig, ontoegankelijk stuk. Toch verschillen de wegen ernaartoe, en vooral de toegang, behoorlijk, ook al is het hetzelfde zand.

Om er te komen, rijd je door Santa Eulalia en ga je verder in de richting van Sant Carlos, in het noorden van het eiland. In dit rustige dorpje steek je de hoofdstraat over en rijd je verder richting Cala de San Vicente. Na ongeveer drie kilometer vind je, goed aangegeven, de afslag naar Aiguas Blancas.

Er is een privéparkeerplaats voor drie euro, al zijn er ook plekken waar je kunt parkeren, maar die zijn natuurlijk nogal vol. We pakken de rugzakken, lopen de parkeerplaats af en beginnen aan een zachte afdaling.

De zachte afdaling eindigt met een nog steilere helling en een trap naar het strand. Het is ons al duidelijk dat we ons niet te veel moeten vermoeien, want op de terugweg hebben we frisse benen nodig.

Halverwege de trap kun je stoppen om iets te drinken bij een nogal “fashion” strandtentje. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om wat frisdrank te kopen. Het standaardtarief lijkt drie euro te zijn, al weet ik nog steeds niet of ik voor het blikje betaalde en het rietje cadeau kreeg, of voor het rietje betaalde en het blikje cadeau kreeg. Eindbestemming: het zand van Aiguas Blancas.

Zodra je op het strand staat, merk je dat het zand erg grof is, het gevolg van de erosie van de kust. Er is maar heel weinig ruimte voor je handdoek, en op sommige stukken moet je door het water om verder te kunnen.

Het strand is een opeenvolging van kliffen die de zee in en uit lopen, met daartussen zandlagunes die de badgasten onder elkaar verdelen. We kiezen een verlaten stukje met lage rotsen in onze rug. Een ideale plek om alles neer te leggen wat niet vol zand mag komen.

In het hoofdgedeelte, voor de trap, kun je ligbedden en parasols huren. De rest van het strand is voor de handdoeken, en wil je schaduw, dan kun je die van de rotsen zelf gebruiken.

Als we Aiguas Blancas verkennen, ontdekken we dat het stuk aan de rechterkant uitkomt op een brede zandstrook. Hoewel die uit het zicht van het grote publiek ligt, heeft ook die een strandtentje. Opvallend is ook een rots die zo’n honderd meter verder uit het water steekt, waar badgasten met duikbrillen het naar hun zin hebben. Een enkele onvoorzichtige klimt ook op de rots.

De grootste trekpleister van het strand ligt echter aan de linkerkant. Talloze reportages hebben de plek genoemd vanwege de modder die uit een gat in de klif wordt gehaald. De zuiverende eigenschappen die eraan worden toegeschreven, zijn voor zover wij weten niet bewezen, maar mensen maken er gebruik van om naakt te zonnen en zich tot aan de wimpers in te smeren.

Iets verderop, na een stuk met losgekomen rotsblokken, gaat het strand bijna verlaten verder. En dan hebben we het over augustus. Zonder geschikt schoeisel raden we je echter af om dat stuk over te steken.

Tijd om een duik te nemen. In Aiguas Blancas is het water niet wit, maar kristalhelder, ook al waait het hard en is de zee wat onrustig. Hier kun je je nergens tegen de wind beschermen, dus gebruik maar beter een goede zonnebrandcrème. We hebben wat brood meegenomen om te zien of er een vis dichterbij kwam. Ze komen niet zomaar dichterbij, ze pakken het brood uit je handen. De zeebodem is heel zacht en de zeedieren, die er volop zijn, bekijken is een waar genot voor wie van snorkelen houdt. Op een dag, in de winter en zonder wind, komen we terug om onze hengels uit te gooien.

Bij zonsondergang verdwijnt de zon eerder achter de kliffen en liggen de stukken waar de zon nog op het zand valt vol handdoeken. Allemaal, behalve het gedeelte met de ligbedden.

Als het tijd is om terug te gaan, denken we weer aan die vervelende helling, die we nu op moeten. Te veel voor mensen van wie de benen niet in goede conditie zijn. Voor hen is het strand van Es Figueral een betere keuze, met meer voorzieningen, meer zand en minder hellingen.

We verlaten Aiguas Blancas met de zon in ons gezicht en met het gevoel dat we een paar uur op een strand ver van de beschaving zijn geweest.