Solo Ibiza
De eerste keer dat ik Santa Agnés de Corona bezocht, op het eiland beter bekend als Santa Inés, was een paar jaar geleden. Ik zocht de zogeheten Pou des Pla de Forada, een waterput (de eerste die ik op het eiland zag) uit onheuglijke tijden. Zoals gewoonlijk reden we veel, heel veel meer kilometers dan strikt nodig was om de put te bezoeken, maar we hielden er in elk geval een dorp aan over dat verstopt ligt in het meest afgelegen hoekje van het eiland. Een dorp waar velen over praten, maar dat weinigen kennen. Maak kennis met Santa Agnés de Corona.
Waar ligt Santa Inés
Soms speelt die tweetaligheid van Spaans en Catalaans je parten. Zoek je op een kaart naar Santa Inés, dan is het met geen mogelijkheid te vinden. De reden is dat dit dorp de Catalaanse naam Santa Agnés aannam, en dat is nog niet eens zo lang geleden. Sterker nog: omdat er nauwelijks een dorpskern was, bestond het gebied uit niet veel meer dan akkers, dicht opeen in het dal tussen Sant Antoni in het zuiden, Santa Gertrudis in het westen en Sant Mateu in het noorden.
Omdat we altijd Ibiza als vertrekpunt nemen: de beste manier om de dalen van Santa Agnés te bereiken is de weg naar Sant Antoni vanuit Ibiza. Laat het dorp links liggen en rijd naar het noorden via de rotondes met borden naar je bestemming.
Let op dat je deze weg niet verwart met de weg naar de grot van Santa Agnés. Ondanks de naam ligt die grot in het gebied van Sant Antoni en heeft ze niets te maken met het dorp Santa Inés.
Op zo’n tien kilometer van Sant Antoni bereiken we de dorpskern. Een kerk, een bar en een paar huizen.
Wandelen door Santa Agnés
In veel van de grotere dorpen die we hebben bezocht, horen de kerken niet alleen bij het landschap, maar ook bij de tradities, legendes en veldslagen. In Santa Agnés niet. Misschien was de weg vanaf Sant Antoni te lang voor de piratenaanvallen van die tijd, of voor de invallen van de Moren. Misschien was de bescherming van de steile kliffen al reden genoeg om een belegering te voorkomen. Feit is dat de kerk pas in de negentiende eeuw werd gebouwd, meer om religieuze dan om puur militaire redenen. En hoewel ze op de andere kerken lijkt en tegelijk uniek is, is zij niet de grootste charme van Santa Inés.
Santa Agnés was en is nog steeds een ontmoetingsplek voor de bewoners, maar dan niet in het dorp zelf, maar op de heuvels eromheen. In februari ontwaken de amandelbomen uit hun winterslaap. Als de kou voorbij is, kleuren de amandelbomen wit en roze. De dalen vol van deze bomen krijgen een heel andere kleur, en de fotocamera’s beginnen als gekken te klikken.
Dat lijkt een waarschijnlijke en meer dan voldoende reden voor het dorp om zijn feest te vieren rond eenentwintig januari, wanneer Santa Agnés de Corona deze kleurenexplosie verwelkomt.