
Van alle legendarische plekken die de Ibizanen kennen, springt er één uit door hoe diep ze geworteld is en vooral door haar ouderdom. De Pou de Forada is een put van enorm historisch belang. Om het in perspectief te plaatsen: de enige rivier van de Balearen ligt een flink stuk noordelijker op het eiland. Hoe overleefden de bewoners van de kleine nederzettingen op het eiland dan? Archeologische vondsten laten zien dat waterbakken de basis van deze nederzettingen vormden. Maar hoe hielden ze het vol als ze van het ene punt van het eiland naar het andere trokken? En het vee? De oplossing vinden we in deze putten, en deze put wordt gedateerd tussen de 2e eeuw v.Chr. en de 1e eeuw n.Chr.
De put ligt op een strategische plek, bijna op gelijke afstand van de dorpen Sant Rafael, Sant Mateu en Santa Inés, op zo’n zes kilometer van elk. Op een vergelijkbare afstand liggen Santa Gertrudis en Sant Antoni. Tegenwoordig is hij niet makkelijk te vinden omdat hij aan secundaire wegen ligt, al kan de weg van Sant Rafael naar Santa Inés als referentiepunt dienen.
Een van de meest opvallende kenmerken van de Pou de Forada is dat hij niet de typische ronde vorm heeft, maar eruitziet als een opening in de flank van een kleine heuvel. Daardoor is hij vanaf de weg lastig te vinden: na een vlakte, perfect voor een zondags dagje uit, kom je bij een verzonken stuk dat naar de opening van de put leidt. Uit veiligheid is de ingang afgedekt met een metalen gaas. Ernaast maken twee drinkbakken voor het vee, een ervan in perfecte staat, het plaatje compleet.
Het feest van deze put wordt in oktober gevierd, als terugkeer naar de volkstraditie. Al wordt de put bijna niet meer gebruikt, zijn sociale rol is nog lang niet verdwenen.
