Kapel van Puig d’en Ribes

Wie in het centrum van Santa Eulália koffie drinkt of gewoon een wandeling maakt, vindt naast de taxistandplaats een bord met aanwijzingen naar de verschillende bezienswaardigheden in de omgeving. Puig de Missa is een duidelijk voorbeeld, net als het etnologisch museum of het Museum Barrau, gewijd aan deze schilder. Tussen die aanwijzingen staat ook de kapel van Puig d’en Ribes. Goed, wie de officiële borden volgt, komt bij de rotonde aan de ingang van het dorp, en dat gaat prima. Vandaar leidt een nieuw bordje naar een kruising zonder verdere bewegwijzering. Nemen we de weg naar links, dan zien we de Venda d’en Ribes. Heel mooi, maar van de kapel geen spoor. Nemen we de weg naar rechts, dan vinden we weer een bord aan de linkerkant van de weg, dat aangeeft dat we te ver zijn gereden.

Omdat we de venda al hadden bezocht, en de paden die de berg op gaan ook, besluiten we een andere route te proberen. De eerste rechts na het bord, in de richting van de rotonde. En eindelijk een ander, onbekend teken. Een verticale pijl voor iets wat op een bergpad lijkt, lijkt de weg aan te geven, al zijn we er niet helemaal zeker van.

De camera in de ene hand en de vingers gekruist in de andere. We beginnen het pad op te lopen en na een paar meter verandert het paadje tussen de pijnbomen in een geitenpad. Voor berggeiten dan. Er zijn geen borden die de goede richting aangeven, alleen het pad. We klimmen verder, en verder, en verder. Ik woon op vijf hoog zonder lift, maar mijn benen trillen. Van de kapel geen spoor. Het uitzicht vanaf deze hoogte begint wel indrukwekkend te worden.

Soms, na een bocht in het pad, lijkt het alsof we de kapel in zicht hebben. Maar nee. De boomstammen en rotsblokken vormen heel vreemde figuren. Net als we denken dat dit niet de weg is, vinden we sinaasappelschillen op de grond. Nou ja, misschien is het toch de weg. En zo niet, dan hebben we tenminste de troost dat er nog een andere dwaas dit pad op is gegaan. Al was hij natuurlijk wel voorbereid, want wij hebben alleen de camera bij ons, zijn doorweekt van het zweet en hebben nog geen half flesje water om te drinken.

De legende vertelt dat er in de 19e eeuw in de kapel van Puig d’en Ribes een kluizenaar-monnik woonde. Deze monnik leefde van het eten dat de boeren hem gaven, zodat hij voor hen zou bidden. En ik kan je verzekeren dat deze monnik heel gelovig moet zijn geweest, want bij elke stap die je de berg op zet, denk je meer en meer aan God.

Eindelijk verschijnt er een klein gebouwtje boven de pijnbomen. We zijn bij de kapel van Puig d’en Ribes. Zo moeilijk was het toch niet…

De kapel in kwestie is een gebouwtje met twee kamers, een hek bij de ingang, een schoorsteenkanaal in de dikke muren en een altaar met prentjes, foto’s, kaarsen, bloemen en andere religieuze voorwerpen. Er staat zelfs een schoteltje dat als offerblok dient en waarin we een paar cent hebben achtergelaten. Wie hier ook komt schoonmaken, verdient het dubbel en dwars.

Wat sterk opvalt, is een klein kistje met het opschrift “EHBO-kist”. En een reeks aanwijzingen over hoe onbeschoft het is om het mee te nemen.

Buiten doen kleine piramides van steentjes, met kruisen erbovenop, ons denken dat iemand een eigen manier had om zijn dierbaren te herdenken. Als we om het huisje heen lopen, ontdekken we dat de monnik in kwestie helemaal niet dom was. Het uitzicht over Santa Eulália, tussen de bomen door, is gewoonweg ongelooflijk. Maar niet op het dorp. Het hele noorden van de gemeente, het eiland Tagomago en een groot deel van Sant Joan tekenen zich af in groene en blauwe tinten . Een paar jonge pijnbomen belemmeren het zicht. Honderd jaar geleden stonden ze er waarschijnlijk nog niet.

Tijd om af te dalen van de kapel van Puig d’en Ribes. Naar boven gaan was een kwestie van benen. Naar beneden is een kwestie van evenwicht. Je moet heel goed kijken waar je je voeten zet, en je vastgrijpen aan een pijnboom die dicht bij het pad staat. Een erg glad terrein waar zelfs de lensdop te veel is. Ik was al lang niet meer zo blij om een asfaltweg te zien.