Solo Ibiza
We bevinden ons op een plek waar de Ibicencos al sinds mensenheugenis naar de zonsondergang kijken. Sant Francesc de S’Estany, vroeger een verplichte plek om langs te gaan en te bidden voor de zoutwerkers, is een stipje op de kaart met drie huizen en een kerk. Maar één detail maakt het ongelooflijk bijzonder. Sant Francesc raakt de zoutpannen en verovert de zonsondergang van Ibiza. Of het nu winter of zomer is: ga niet weg zonder van dit kleine toeristische wonder te genieten.
Hoe kom je in Sant Francesc.
De minimalistische dorpskern van Sant Francesc ligt aan de rand van Sant Jordi, aan de oude weg die dit dorp verbindt met de stranden van Ses Salines en Es Cavallet, en met een andere plek van groot historisch belang voor het eiland, maar veel minder bekend: de zoutkade.
Tegenwoordig kun je er komen door de kern van Sant Jordi te doorkruisen, of door de weg naar het vliegveld te nemen en die na Sant Jordi, richting vliegveld, te verlaten. In het eerste geval kom je bij een rotonde met vier afslagen naast de oude renbaan. Volg de borden naar de stranden en na zo’n drie kilometer, waarbij je rechts de start- en landingsbanen van het vliegveld en iconische plekken als DC10 passeert, kom je bij het meest landinwaarts gelegen punt van de zoutpannen. Je bent in Sant Francesc.
Wat vind je op deze plek van Ibiza.
Wat gebouwen betreft: een paar huizen, een bar en een fitnesscentrum. We nemen aan dat de bewoners van die huizen immuun zijn voor muggen, een van de grootste plagen van de zoutwerkers en vroeger verantwoordelijk voor ziekten als malaria. Hoewel deze ziekte vandaag niet meer voorkomt, hebben de muggen dit leefgebied niet verlaten.
Maar wat zonder twijfel opvalt, is de kerk. Ze dateert uit de achttiende eeuw en wordt vandaag weinig bezocht, behalve wanneer een beroemdheid besluit te trouwen in zo’n natuurlijke, onvergelijkbare en magische omgeving. Slechts enkelen ontdekken, als ze dichterbij komen, dat het land er wordt bewaakt door Es Vedrá.
Achter de kerk van Sant Francesc: water, aarde en zout. Typisch mediterraan struikgewas met een unieke flora en fauna. En ze keren allemaal hun rug naar een vrij recent monument, een eerbetoon aan wie zijn leven liet in het zout, eeuwenlang de bron van de economie. Het standbeeld van de zoutwerker.