Solo Ibiza
Stipt op tijd voor ons afspraakje met de geschiedenis besloten we vandaag een route te maken langs een aantal bijzondere plekken op Ibiza. De bewegwijzering die de overheid op Ibiza heeft neergezet, deed ons al vermoeden dat we kostbare tijd zouden verliezen. En dat klopte.
Hoe kom je bij dit erfgoed van het toerisme op Ibiza.
Eerst printten we een kaart met genoeg details. Onze kaart laat ons nooit in de steek, en door de aanwijzingen van een paar boeren, plus de bordjes die we verwachtten te vinden, leek het ons helemaal niet moeilijk om de Pou des Rafals te vinden.
Historisch gezien waren de waterputten (pou) erg belangrijk, eigenlijk tot de komst van het kraanwater. Ze dienden niet alleen als drinkplaats voor lastdieren, vee of zelfs voor wandelaars die van het ene naar het andere punt van het eiland trokken. Het waren ook ontmoetingsplekken, waar werd gevrijd tussen de verschillende vendes die samen elk van de vier quartons vormden waarin het eiland was verdeeld. Nog steeds worden er rond deze putten feesten gehouden om de traditie levend te houden, al zijn de tijden natuurlijk veranderd.
Kortom, we hebben het over een paar eeuwen geschiedenis, waarin de meeste voorouders van de eilandbewoners een stel zijn geworden. Lijkt belangrijk. Maar iemand heeft het blijkbaar samengevat in vier stenen zonder veel belang. Het verhuren van parasols en ligbedden is duidelijk veel lucratiever. Waarom zou je het dan netjes aangeven.
Goed, we namen de weg van Sant Josep naar Sant Antoni. Het is een goede weg, al heeft hij maar één rijstrook in elke richting. Na het dorpje Sant Agustí (San Agustín) kwamen we het bekende roze bordje tegen dat de afslag naar Pou des Rafals aangeeft. We namen de afslag en begonnen aan onze pelgrimstocht.
Na een paar kilometer begin ik te denken dat we geen bordjes meer gaan vinden. Veel stof en veel huizen, maar nergens een put. We komen een oudere vrouw tegen en vragen het haar. Natuurlijk, we zijn er voorbij gereden. We keren om (om vijf uur ‘s middags midden in de zomer ga je met de auto of je blijft thuis) en komen weer bij het begin van de weg. Terug bij af.
Met een beetje logica los je alles op. Als de putten dienden om de dieren te drenken, moesten ze dicht bij de weg liggen. We kijken naar links en niets. We kijken naar rechts en… bingo. Tweehonderd meter van de weg af, half verstopt achter een wijngaard, staat een roze bordje haaks op de weg. Probeer dat maar eens te zien. Een stukje verderop een silhouet in de vorm van een put. Ik wist het. Ik had het vierde deel van Indiana Jones nooit mogen missen.
Verhalen en romances bij de Pou des Rafals.
Nadat ik alle heiligen en de voorouders van een paar ambtenaren had vervloekt, stapte ik uit de auto en liep naar de put. De stenen zijn erg versleten. Er is een kleine drinkbak op grondhoogte. Als stenen konden praten! De put staat droog. Geen emmer, geen touwen en ook geen afscherming. Volgens mij is hier al heel lang niemand met een fototoestel langs geweest. Logisch, ze vragen geen entree. Onder de halve boog die de put beschermt, zit de katrol. Hij is van hout. En dat hout lijkt heel oud. Je voelt een beetje heimwee naar vroeger tijden. Ik had de katrol graag in werking gezien om wat vers water op te halen. In een ander leven misschien. Ik betwijfel of iemand deze vier stenen het belang geeft dat ze vroeger hadden. Ik betwijfel of iemand er nog aan denkt, behalve om ze in een folder te noemen en af te sluiten met: “Wat een geschiedenis heeft Ibiza”.
Als ik ooit hoor wanneer er een feest wordt gehouden, beloof ik deze regels aan te passen en de Pou des Rafals opnieuw te bezoeken. Tot die tijd: rust in vrede.
Belofte maakt schuld. Het feest van Pou des Rafals wordt gevierd op de zondag na 28 augustus.
Meer informatie vind je op de pagina over Pou des Rafals