Solo Ibiza
Toen we de officiële strandengids van de Consell Insular openslaan, ontdekten we een strand in het noorden van Ibiza, in de gemeente Santa Eulalia. De gids noemt het Pou des Lleó of Canal d’en Martí. Soms kom je duizend keer langs dezelfde plek en ontdek je toch nooit een stukje zandkust op nog geen honderd meter afstand. Maar het oosten van Sant Carles de Peralta, waar we nu zijn, is een gebied dat wij eilandbewoners vroeg of laat allemaal ontdekken. Al bevalt wat we zien ons niet altijd.
Op weg naar Pou des Lleó
Je kunt het niet missen. We rijden richting Sant Carles (San Carlos) over de weg die door Santa Eulalia loopt. Na de hoofdstraat van het dorpje gaan we richting Cala Mastella. Bij de enige splitsing onderweg nemen we de weg naar links. Vijf kilometer nadat we uit Sant Carles zijn vertrokken, komen we bij Pou des Lleó. Je kunt de auto bijna overal kwijt, want er is vrijwel niemand.
Op verkenning in Canal d’en Martí
Ik zei al dat ik me in deze buurt geen echt strand kon herinneren. En ook toen ik bij Canal d’en Martí aankwam, vond ik het niet. Op Ibiza vind je zelden twee plekken die op elkaar lijken. We waren er al eens geweest, in de winter, en dan lijkt het kanaal in niets op wat we in de zomer aantroffen. Want het is een kanaal. Het strand is niet meer dan een zandbank die door eeuwen getijden is ontstaan. Zestig meter opgehoopt zand, met een ongelooflijk aantal boten in de buurt. Het kanaal wordt gebruikt door de eigenaren van de botenhuisjes langs de kust, die hun boten ‘s zomers voor anker leggen in dit beschutte stukje kust. Het zand heeft de kleur die al die gelekte olie het geeft, en een strandtentje voorziet in de behoeften van de weinigen die naar het strand komen.
Maar Pou des Lleó, de put van de leeuw, heeft wel een paar geheimen. Erg verwaarloosd, dat wel, maar het zijn geheimen. Geologen zijn het er nog steeds niet over eens. Sommigen hebben vastgesteld dat het kanaal natuurlijk is. Anderen denken juist dat het volledig door mensen is aangelegd. Hoe dan ook, naast het strand is een Romeinse oven gevonden waarin purperen verfstof werd gemaakt. Een verfstof die werd gewonnen uit verschillende weekdieren die aan de kusten van Ibiza voorkomen, en die in die tijd maatschappelijk heel belangrijk was.
Als we een rondje lopen om van het landschap te genieten en ons even Romeinen te wanen, ontdekken we, enigszins geschokt, dat de plek meer weg heeft van een stortplaats dan van een toeristisch strand. Het puin hoopt zich op boven de botenhuisjes, zodat het lijkt op een echte vuilnisbelt. Archeologische resten: geen enkele. We vragen ons nog steeds af welke slimmerik heeft besloten deze plek als strand op de kaart te zetten. Waarschijnlijk iemand die het eiland niet kende, of die het strand op zijn best in de winter heeft bezocht. In dat jaargetijde komen er heel wat mensen naar Pou des Lleó om na de lunch iets te drinken. Maar als een milieuactivist met enige kennis van de kustwet de omgeving zou bezoeken, zou hij zijn handen in het haar slaan bij zo’n aanblik. Jammer van dit Pou des Lleó.