Solo IbizaAls je deze blog vaak leest, heb je vast gemerkt dat we woensdag onze afspraak hebben gemist. De reden is simpel: we waren in het noorden van Sant Joan op zoek naar foto’s en informatie over de baaien in dit mooie gebied. Maar na ons bezoek aan Cala Xarraca sloegen we de verkeerde weg in. We namen de weg die vanaf Cala Xarraca zelf vertrekt in de richting van Caló de s’Illa. Een plek voor liefhebbers van wandelen en fietstochten. Of dat was het ooit. Want nu is het een onbegaanbare plek, waar verder rijden met de auto alleen lukt met een terreinwagen en een ervaren bestuurder. Een echte ramp die het vuur in een ruïne heeft veranderd. Zelfs te voet hebben de as en de resten van de brand, die bij Cala Benirrás begon en over deze heuvels raasde, het pad veranderd in een glibberig stenenveld waar je alleen verwoesting ziet. Een plek waar we voor het eerst moesten omkeren, uitgeput en bezweet. En bijna zonder uit de auto te stappen.
Vanaf Cala Xarraca, richting Caló de S’Illa
Net na de toegangsweg naar Cala Xarraca zagen we een onverharde weg met een bordje naar Caló de S’Illa. Telkens als we een nieuw punt op de kaart ontdekken, gaan we erheen. En deze plek, in het steile en spectaculaire noorden, kon wel eens interessant zijn. En dat was het zeker.
Al vlak na het begin kleurden de heuvels bruinachtig. Op het grootste van de Pitiusen (de eilanden van de pijnbomen) kan die kleur maar twee dingen betekenen. Of de pijnbomen gaan dood, of er is een brand geweest. Dat werd al snel duidelijk. Aan het begin van de weg kwamen we de eerste kliffen tegen, met ongelooflijke uitzichten over de kust. En de eerste verwoeste bomen.
Maar hoe verder we kwamen, hoe groter de wanhoop. De heuvels zijn verkoold en as bedekt de hele grond. Of bijna de hele grond. Er zijn twee maanden verstreken en de natuur zoekt haar weg terug. Waar nog wat aarde ligt, komen de eerste grassprieten op. Sant Joan is erg vochtig, en daardoor zal de lage begroeiing zich snel herstellen.
Verderop zagen we iets wat we niet hadden verwacht. Aan de voet van een heuvel lag een groen stuk. We dachten dat het onmogelijk was, maar van dichtbij ontdekten we waarom. Een huis met witte muren leek de oorzaak. Wat de bewoners en de reddingsploegen moeten hebben doorgemaakt om te voorkomen dat het vuur het in puin legde, moet ongelooflijk zijn geweest.
Een weg door verwoeste heuvels
We reden verder over hellingen, tot het terrein onbegaanbaar begon te worden. Ook de as heeft de weg overgenomen, en zonder struikgewas op de hellingen zijn de kleine stenen over de weg gerold. De auto slipt en begint verbrand te ruiken. Een laatste poging om verder te komen brengt ons terug in de werkelijkheid. De weg is door water opengebroken, waarschijnlijk door het water dat vanuit de blusvliegtuigen werd gedropt, want zoveel heeft het hier niet geregend. Voren en nog eens voren, waardoor we niet verder kunnen met de auto. Er liggen nog kilometers voor ons tot de punt van Caló de S’Illa, maar op de eerste helling is het al moeilijk je evenwicht te houden.
Met meer moeite rijden we via onze eigen sporen terug over de weg, want nu gaat het bergop. Als we uit de kloof komen waarin we zaten, ademen we iets beter, al ruikt alles nog steeds verbrand. Zelfs de auto.
Op de terugweg maken we nog wat foto’s, al hebben we er eerlijk gezegd weinig zin in bij zo’n aanblik. We zijn weer bij de afslag naar Cala Xarraca. We weten dat Caló de S’Illa geen bijzonder toeristische plek is, dus het zal veel langer duren voordat de overheid er aandacht aan besteedt. Laten we hopen dat dit plekje niet in de vergetelheid raakt.
Meer informatie over Cala Xarraca